قرن بیستم با موجی از پیشرفت، از جمله دستاوردهای بزرگ در زمینه ارتباطات و حمل‌ونقل آغاز شد. جامعه همچنان طبقاتی بود و در آن زمان، بریتانیا هنوز ۵۰ درصد از کشتی‌های تجاری جهان را می‌ساخت. در رقابت برای سرعت، شرکت «کیونارد» بزرگ‌ترین و سریع‌ترین کشتی‌های اقیانوس‌پیما یعنی لوزیتانیا و موریتانیا را ساخته بود. اما شرکت «وایت استار» ایمنی و راحتی را ترجیح داد. آن‌ها برنامه‌ریزی کردند تا نسل جدیدی از کشتی‌های غول‌پیکر را بسازند که ایمن‌ترین و مجلل‌ترین کشتی‌های شناور جهان باشند. ابتدا کشتی المپیک ساخته شد و سپس تایتانیک به دنبال آن آمد. تغییرات اعمال‌شده باعث شد تایتانیک وزن و ظرفیت بیشتری نسبت به خواهرش داشته باشد. این کشتی یک قصر شناور بود، بزرگ‌ترین و به نظر می‌رسید ایمن‌ترین کشتی جهان. سفر نخستین و تراژیک آن قرار بود تغییرات کلیدی در قوانین و شیوه سفرهای دریایی ایجاد کند. این فقط یک غرق شدن ساده کشتی نبود؛ این پایان یک دوران بود!